Narrative

When an AI summary appears below, it is generated from archive captions and profile text. It may be incomplete or mistaken; use the memorial profile and source links for verification.

Saeed Zeinali was a 22-year-old student living in Tehran whose life was irrevocably changed during the 1999 student protests. On July 14, 1999 (23 Tir 1378), just days after the attack on the Tehran University dormitory, security forces arrested him at his family home and transferred him to an unknown location. Following his arrest, Saeed became a victim of enforced disappearance. For more than 25 years, his whereabouts and final fate have remained unknown, as authorities have failed to provide any official information regarding his status. Despite being taken into custody from his residence, his family has never received news of his condition or his final resting place. Saeed’s family, led by his mother's persistent advocacy, has spent over two decades seeking the truth about his disappearance. Their quest for justice has been met with systematic harassment, threats, and repeated arrests by the state. His case remains one of the most enduring symbols of the 1999 student movement and the plight of the families of the disappeared in Iran.

سعید زینالی، دانشجوی ۲۲ ساله ساکن تهران، یکی از چهره‌های نمادین اعتراضات دانشجویی تیرماه ۱۳۷۸ است. در ۲۳ تیر ۱۳۷۸، تنها چند روز پس از وقایع کوی دانشگاه تهران، نیروهای امنیتی او را در منزل شخصی‌اش بازداشت و به نقطه‌ای نامعلوم منتقل کردند. از زمان بازداشت، سعید زینالی هدف ناپدیدسازی قهری قرار گرفته و با گذشت بیش از ۲۵ سال، همچنان هیچ اطلاعی از سرنوشت او در دست نیست. علیرغم پیگیری‌های گسترده، نهادهای امنیتی و قضایی هرگز مسئولیت وضعیت او را نپذیرفته و از ارائه هرگونه پاسخی درباره محل نگهداری یا سرنوشت نهایی او خودداری کرده‌اند. خانواده زینالی، به‌ویژه مادرش، در تمام این سال‌ها با شجاعت به دنبال یافتن حقیقتی درباره فرزندشان بوده‌اند. این تلاش برای دادخواهی با فشارهای امنیتی، تهدید و بازداشت‌های مکرر اعضای خانواده همراه بوده است. پرونده سعید زینالی همچنان به عنوان یکی از طولانی‌ترین موارد ناپدیدسازی قهری در تاریخ معاصر ایران و نمادی از ایستادگی خانواده‌های دادخواه باقی مانده است.